Verslagen

OceaniŽ  -  Nieuw-Zeeland


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

10 januari 2007 Happy Feet te Dunedin

Geen zon vanmorgen, wel een volledig overdekte hemel met donkere wolken. De tent is gelukkig nog droog.  We kramen eerst in zeven haasten op. Wanneer we bijna klaar zijn, komt een campinggenoot terug van het strand en meldt ons dat er een grote zeeleeuw ligt. We gaan met ons allen kijken. Het is een groot schepsel, maar hij lijkt gewond aan ťťn van zijn vinnen, want hij gebruikt er maar ťťn om zich op het strand te bewegen. We blijven op een veilige afstand. Hij heeft de kleur van het zand, zodat hij van ver, tenminste wanneer hij niet beweegt, nauwelijks opvalt. Hij lijkt precies een grote steen.

De eerste regendruppels van de dag dwingen ons ons ontbijt te nemen in de auto, terwijl we van op een heuvel uitkijken over de mooie Curio Bay. Het stuk van hier noordwaarts door de Catlins richting Dunedin is een stuk knapper dan wat we gisteren van de Catlins te zien hebben gekregen. Mooie baaien omzoomd door hoge bomen maken de rit, ondanks het minder goede weer, best aangenaam.

We zien ook nog naast de weg een grote open markt waar verschillende soorten schapen , grote en kleine, worden verhandeld.

In Dunedin aangekomen stoppen we in het centrum. Ik probeer er onze Maori vriend Piripi, ontmoet vlakbij Wanaka, telefonisch te bereiken, maar ik krijg alleen zijn voicemail te horen. We staan geparkeerd voor een cinemacomplex waar de film Happy Feet (over pinguÔns) speelt. Gezien we gisteren levende pinguÔns hebben gezien, heeft iedereen van ons wel zin om de film te zien. We zetten onze auto op een grote, overdekte parking, eten snel bij Macdonaldís, en zijn zo op tijd voor de vertoning van kwart voor vier.

De film Happy Feet is knap gemaakt. Prachtige beelden en super muziek. De boodschap van de film sluit nauw aan bij wat we van WWF Hong Kong hebben geleerd: we moeten stoppen met onze zeeŽn leeg te vissen. Duurzaam vissen is de boodschap. We bevelen de film graag aan voor groot en klein. Hij is plezant, ontroerend en zet aan tot denken.

Na de vertoning checken we onze e-mail (in de inkomhal van de bioscoop kan je gratis draadloos internetten en we hebben net voor het begin van de film nog snel een mail gestuurd naar Piripi en zijn vriendin Michelle om hen te zeggen dat we in Dunedin zijn). Jammer genoeg is er van geen van hen een antwoord.

Er volgt ons nog een onaangename verrassing. Wanneer we om 18u20 aankomen aan de parking, blijkt deze gesloten. Waar in hemelsnaam sluit een parking in het centrum van de stad in de week om 18 uur? Wel in Dunedin blijkbaar. We lezen hoeveel het kost om via een noodnummer iemand op te roepen om de poort te komen openen. We hebben echter geluk. De man die de parking uitbaat is nog de kassa aan het afsluiten. We doen een beroep op zijn medeleven voor Europeanen die leven in een continent waar de parkings minstens tot middernacht open zijn en krijgen het van de man gedaan (zonder eigenlijk al teveel moeite te moeten doen) dat hij de poort opendoet. We moeten zelfs niets betalen want hij heeft zijn kas al afgesloten. Oef.

Buiten regent het flink. We besluiten in Dunedin zelf te overnachten, en gezien het slechte weer, niet in de tent deze keer. Na wat zoeken in de heuvelachtige stad vinden we op het Dunedin Holiday Park (St Kilda) een toffe kamer met een dubbelbed, een stapelbed, een eigen douche en wc. In de verzorgde keuken naast onze kamer zijn het onze kinderen die het avondeten voor ons klaar maken en de tafel dekken.

En dan is het tijd voor dromen over pinguÔns in een echt bed!

vorige                                                                                                                          volgende