Verslagen

AziŽ  -  Tibet


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Antarctica

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

11 oktober 2006 Bezoek aan het Potala Paleis

Op weg naar het Potala paleis laten we 2 sandwiches opwarmen voor de kinderen, terwijl wij dumplings langs de straat eten. Het is vandaag jammer genoeg bewolkt en erg koud. We zijn dik aangekleed.

Eenmaal door de ingangspoort van de wallen rond het paleis, zien we voor ons het Paleis hoog oprijzen. Er wachten ons een massa trappen om het paleis te betreden. Al snel krijgen we het warm van het klimmen.

Wanneer we het eigenlijke woon- en tempelcomplex willen betreden, moeten we voor de 2de keer onze tickets laten zien en nu is het tijd om te betalen.

Het Paleis telt wel 11 verdiepingen. Het heeft een wit en een rood gedeelte, en is een wirwar van gangen en zalen. De zalen staan vol prachtige boeddhabeelden en zijn kleurrijk beschilderd. In elk zaaltje branden er wieken in yakboter. De pelgrims laten al biddend overal geld achter of voegen yakboter toe. Het is wel te verstaan dat de Chinezen schrik hebben voor de Dalai Lama. Hij is al sinds 1957 niet meer in het land en zijn invloed is duidelijk nog enorm. We zien de tronen van waarop de verschillende Dalai Lamaís hun bestuurlijke en religieuze zaken regelden. Even later begrijpen we waarom we via detectieapparatuur het Paleis moesten betreden. Voor ons rijzen metershoge grafstupaís van de Dalai Lamaís op. Ze bestaan uit massief goud (de grootste weegt wel over de 3 ton) en zijn bezet met edelstenen. Wat een rijkdom.  We hebben het moeilijk met het feit dat het vooral arme mensen zijn die diepgelovig zijn en dat daartegenover de rijkdom en de praal van de religieuze overheid, in dit geval het boeddhisme, staat. Net bij het verlaten van het paleis staat er een boom die vol geplakt is met geld en gebedsbriefjes en wimpels. Het bezoek aan het Paleis laat een diepe indruk bij ons achter.

Wanneer we terugwandelen, vindt Vicky niet ťťn, maar wel twee klavertjes vier. Haar geluk kan nu niet meer op. In de namiddag bezoek ik enkele reisagenten om onze 5-daagse trip langs Everest Base camp naar de Nepalese grens te regelen. Ze waarschuwen allen voor de hoogte en de koude. Ons lange verblijf in Lhasa zou ons lichaam al voldoende hebben doen acclimatiseren Ė de trappen in onze jeugdherberg gaan effectief al vlotter. Voor de koude gaan we nog op zoek naar warm ondergoed voor de kinderen. Tot groot jolijt van lokale winkelmadammetjes passen Jonathen en Vicky gewatteerde broeken. Jonathan zijn broek heeft een opening van voor zodat hij erdoor kan plassen.

ís Avonds eten we in een knus restaurantje met lage zetels. Een schattig katje wordt de lieveling van Jonathan en Vicky.

 

vorige                                                                                                                          volgende