Verslagen

Zuid-Amerika  -  ArgentiniŽ


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

24 maart 2007 Ruta 40 in uitgestrekt Patagonia

Een staalblauwe hemel is het niet vanmorgen, maar toch zien we iets meer van de berg Fitz Roy dan gisteren.

We wandelen van onze camping naar de overkant van de weg, waar de parkrangers een informatiecentrum hebben. De weersverwachtingen zijn echter niet zo goed, dus we houden het maar bij een foto aan de ingang van het park. Een echte trekking zit er niet in.

Om nu te kunnen zeggen welk park het knapste is, Torres del Paine in Chile, of dit in ArgentiniŽ, kunnen we dus niet. Dat ze beide meer dan de moeite waard zijn om te bezoeken, staat echter buiten kijf.

Wanneer we met de auto wegrijden van dit stukje natuurpracht, houden we het eerste halve uur nog enkele keren halt om te genieten van het zicht. We zien een blauwwitte gletsjer zich in een meer storten en we bewonderen de bergketen van het park onder een half open wolkendek.

Dan begint een eindeloze rit noordwaarts, richting het dorpje Perito Moreno. Na honderden kilometers in NamibiŽ door volkomen verlaten gebied te hebben gereden, dachten we dat dit nooit kon overtroffen worden. We hadden het dus mis. Ruta 40, die heel ArgentiniŽ dwarst van Ushuaia in het zuiden tot helemaal in het noorden, kan gerust staan naast de beroemde Route 66 in de Verenigde Staten. We rijden uren zonder ook maar een mens langs de weg tegen te komen. Gemiddeld kruisen we ťťn auto om het uur. Sommige stukken zijn zo recht dat ik smeek om een bocht om de eentonigheid van het rechtdoor rijden te breken. Wat er wel voor afwisseling zorgt, is langs de ene kant (de minder prettige) het wegdek en langs de andere kant, de hemel. Sommige stukken zijn zo slecht dat je best niet sneller dan 30, 40 kilometer per uur rijdt. En zeggen dat er mensen zijn die dit per fiets doen (wat denken we vaak aan onze www.verdwaaldezwerver.be ).  De hemel is dan weer een toonbeeld van bewegende schilderijen, die schilders zoals Van Gogh groen zouden doen uitslaan van afgunst. De wolken lijken wel met pencelen geverfd.

We rijden van benzinestation tot benzinestation en zijn blij dat we ons water en brood voor de dag (en als het moet langer) bij ons hebben. Gelukkig houdt onze auto stand. We zouden hier niet graag in panne vallen.

Wanneer we een bordje zien staan met ďCuevos de los manosĒ erop (grotten van de handen), twijfelen we even of we dit ommetje van een 40-tal kilometer zouden maken, maar we besluiten toch verder te rijden (achteraf leren we dat we toch iets gemist hebben Ė prehistorische geschilderde handafdrukken in grotten in een knappe kloof, een door de UNO erkend werelderfstuk).

Intussen rijden we door de Argentijnse provincie Santa Cruz, maar veel leven hebben we nog niet gezien.

Dan geraken we geÔntegreerd door bordjes langs de weg die aangeven dat we het domein Telken naderen, een oase van rust op Ruta 40. Om de zoveel kilometers staat er weer een ander bordje met een vorm van publiciteit voor deze estancia. Zo lezen we dat ze ďcamping exclusivaĒ aanbieden. Wanneer er even later staat ďEnglish and Dutch spokenĒ, het daarenboven al laat in de namiddag is, we het rijden moe zijn, en onze bestemming voor de dag (het dorpje Perito Moreno) niet meer veraf is, besluiten we eens te gaan kijken wie er op dit domein leeft. Wellicht Nederlanders, wie anders kan er zoveel publiciteit maken?

En ja hoor, hij is van Nederlandse afkomst en zij heeft Schotse wortels. Maar meer over hen en het domein Telken in het volgende verslag.

 

vorige                                                                                                                          volgende