Verslagen

AziŽ  -  IndonesiŽ


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Antarctica

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

13 december 2006 Surfstranden zijn gevaarlijk

Vandaag is het de beurt aan Jonathan om inkopen te doen en Ö om zijn haar te laten knippen. Ik ben diegene die Jonathan vergezelt, terwijl Xenia en Vicky aan het zwembad blijven. Ik krijg helemaal geen spijt dat ik met hem op stap moet gaan. Weten jullie waarom?

Bij de kapper bieden ze mij aan om mijn rug te laten masseren terwijl Jonathan zijn haar wordt geknipt. Een vijfmaanden zwanger Indonesisch meisje kneedt mijn rug- en halsspieren mals. Zalig. Ook Jonathan is tevreden van zijn kapbeurt. Er is wel wat af, maar gelukkig niet te veel. Ook hij heeft een nieuwe zwembroek nodig (alle elasticiteit is weg uit zijn oude zwembroek) en sandalen. Na onze aankopen trakteren we ons op een ijsje. Zo wil ik wel meer met mijn zoon op stap gaan.

In de namiddag gaan we met zijn allen en vergezeld door de Zweden naar het grote Matahari shopping center. We vinden er een tent voor vier met een ruime voortent. Joepie! Die tent gaan we gebruiken in AustraliŽ, Nieuw-Zeeland en Tahiti, om de kosten van de overnachtingen wat te drukken. En kamperen is plezant!

Die avond gaan we met ons zessen naar het strand van Jimbaran. Je kan er, zo hebben we gehoord, heerlijk vis eten. Het door onze hotelchauffeur uitgekozen restaurant heeft mooie tafels op het strand en de vis is vers. De prijs ligt wel wat aan de hoge kant, maar dat nemen we er voor een keer dan maar eens bij.

Alvorens aan tafel te gaan, willen we nog afkoelen in zee. Ook hier zijn er surfgolven. En dan gebeurt het. Een grote golf gooit Xenia omver en haar bril verdwijnt in zee. Ik grabbel het zwembrilletje van Vicky en duik in het water. Er is echter zoveel stroming, zeewier en zand dat ik onder water niets kan zien. Wanneer ik rechtsta, word ook ik door een hoge golf tegen de vlakte gesmakt en verlies ik Vickyís brilletje. Met mijn handen en voeten grabbelend door het zand en het water probeer ik een kwartier lang Xeniaís bril en Vickyís zwembril terug te vinden. Jonathan en Vicky zoeken langs de waterkant. Geen brillen te vindenÖ Iver de Zweed zoekt mee, maar zonder succes. Wanneer ik verslagen uit het water wil gaan Ė hoe gaan we in godsnaam op ťťn dag een nieuwe correctiebril voor Xenia vinden (over het geld nog niet gesproken) Ė raadt Iver me aan toch nog eens in de nabij omgeving te zoeken van waar ze haar bril heeft verloren. Hij gelooft niet dat de sterke stroming de bril kan meevoeren. En dan gebeurt het ongelofelijk: ik voel in 1 Ĺ meter diep water tussen het wier iets hard, haal het naar boven, en het is haar bril. Wat een ongelofelijk geluk. Xenia (en wij allemaal) zijn enorm opgelucht. Ik heb de spreukwoordelijke naald in een hooiberg gevonden. Nu kan Xenia tenminste de vis en de garnalen zien die we even later opgediend krijgen. We zijn in elk geval gewaarschuwd: surfstranden zijn gevaarlijk.

vorige                                                                                                                          volgende