Verslagen

Antarctica


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

12 maart 2007 Het ozonlied, certificaten en quiz

Na een woelige nacht is de wind wat gedraaid. We krijgen hem nu vanachter zodat we wellicht vanavond al Tierra del Fuego zullen bereiken.

In de voormiddag speelt Vicky met haar Franse vriendjes Alan en Tania terwijl de rest van de familie een uitleg volgt over het gat in de Ozonlaag boven Antarctica. Het is de eerste echte les scheikunde voor Jonathan. Augustin legt uit wat ozonmolecules zijn, hoe belangrijk ozon is voor de bescherming van de mens tegen de UV-stralen van de zon, en hoe ze ontstaan en worden afgebroken. Dit laatste is een natuurlijk proces, maar het wordt enorm versneld door de CFKís , die de mens heeft geÔntroduceerd in de jaren dertig. Door de speciale cirkelvormige winden rond Antarctica kunnen de CFKís niet ontsnappen boven het witte continent en ze hopen zich op. Wanneer het dan zomer wordt en de zon terug verschijnt, wordt de ozonlaag versneld afgebroken. Zo ontstaat het gat in de ozonlaag die soms kan reiken tot het zuiden van Afrika en AustraliŽ. Dit leidt ondermeer tot verhoogde huidkanker. Gezien CFKís een levenstermijn van 40 jaar hebben en ze nog niet zo lang geleden verbannen zijn, zal het nog een tijd duren alvorens het natuurlijke evenwicht zal worden hersteld en het gat (in de Antarctische zomer) terug kleiner wordt. Augustin, Vickyís grote vriend, is een prima spreker en eindigt de voorstelling met het Ozon lied (ďOzono MioĒ, cfr. ďO sole MioĒ) wat we allemaal met volle borst meezingen.

Die middag verzamelen we met zijn allen in de conferentiezaal. We krijgen een DVD voorstelling te zien, gemaakt door de expeditieleden, over onze reis. Het is een schitterende compilatie van fotoís (op muziek gezet). Daarenboven is er op de DVD heel wat extra informatie gebrand, zoals een kaart met onze reisroute, een overzicht van de presentaties van de expeditieleden en de dieren die we gezien hebben. Een prima herinnering, naast de honderden fotoís die we zelf hebben genomen, aan dit ongelofelijke avontuur.

…ťn van de passagiers, Angus, heeft samen met de bemanning nog een quiz in elkaar gestoken. We verdelen ons in ploegen. Onze ploeg heet BENL, wat staat voor BelgiŽ en Nederland natuurlijk (de naam komt van onze kindjes). Er zijn heel wat vragen in verschillende categorieŽn (biologie, geschiedenis, algemeen) waarvan een groot deel natuurlijk te maken heeft met Antarctica. We starten niet zo erg goed, maar ondermeer door het juist inzetten van onze joker, eindigen we tot onze verbazing als eerste. Joepie!

Voor we aan tafel gaan voor het diner van de kapitein, krijgen we onze certificaten als bewijs dat we op Antarctica voet aan wal hebben gezet. Gezien dit op 7 maart 2007 was, is dit een knap geschenk voor Jonathan die die dag zijn 11de verjaardag vierde.

Met Jonathan bezoek ik voor het diner nog even snel de machinekamer. Hij is onder de indruk van de grote motoren en de controlekamer. Toch ziet hij zich zelf liever op de brug werken, dan hier beneden in de buik van het schip.

Tijdens het avondeten gaan onze kinderen met hun vriendenboekjes naar de keuken om het personeel iets erin te laten schrijven. Het bezoek draait uit op een watergevecht met spuitjes. Ook verschillende passagiers in het restaurant worden door Jonathan en Vicky gedoopt.

Na het heerlijke eten (kunnen we Ruben, de kok, niet mee naar BelgiŽ nemen?) is het feesten en dansen geblazen. De flessen vodka en rum worden bovengehaald. De kindjes doen de limbo en Eddy en Xenia dansen er de mambo samen met andere passagiers. Er is een uitgelaten sfeer. Het is dan ook onze laatste nacht aan boot.

Wat zijn die 10 dagen toch snel voorbijgegaan.

 

vorige                                                                                                                          volgende