Verslagen

Zuid-Amerika  -  Peru


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

03 juli 2007 Cruz del Condor en de Colca Canyon

Vicky is niet blij, want het is alweer heel vroeg opstaan. Ons ontbijt wordt geserveerd om half zes in de ochtend. Om zes uur vertrekken we met de bus naar de Colca Canyon.

De Colca canyon is met zijn circa 3350 meter diepte de diepste ravijn ter wereld. Volgens onze gidse Luisa heeft een Poolse expeditie 2 jaar geleden definitief uitgemaakt dat de Colca Canyon dieper is dan zijn Peruviaanse gebuur de Cotahuasi.

We houden onderweg even halt in een klein dorpje om enkele toeristen op te pikken. Mits betaling kan je er roofvogels op je arm laten zetten. Alvast een voorsmaakje op wat er ons te wachten staat later deze ochtend.

Rond het pleintje met fontein dansen er een achttal kleurrijke mannen en vrouwen op lokale muziek. Met de sneeuwpieken op de achtergrond en een opkomende zon zorgt dit voor knappe fotoís.

Dan klimt onze bus steeds hoger terwijl wij een wijds uitzicht krijgen op de enorme pre-inca terrassen in de vallei.

De rit eindigt hoog aan de rand van de kloof aan het Condor kruis. Elke morgen, tussen acht en tien, klimmen hier de condors omhoog op de door de zon opgewarmde lucht. Ze laten zich dan met de wind drijven naar zee waar ze eten. Wanneer in de namiddag de wind van richting verandert, glijden ze op de wind terug naar de Colca Canyon.

We hebben geluk en kunnen een tiental condors bewonderen. Sommige van deze reusachtige vogels, die vleugels kunnen hebben met een spanwijdte tot 3 meter, scheren rakelings langs ons voorbij. Je kunt zelfs hun vleugels in de wind horen.

Om 10 uur rijdt onze bus terug langs Chivay naar Arequipa. Wij nemen echter afscheid van de groep omdat we langer van het schouwspel willen genieten en ook omdat we, Jonathan en ik toch, in de kloof zelf willen afdalen.

Het is grappig om zien hoe na het vertrek van de tientallen bussen met toeristen de mooi geklede lokale vrouwtjes, die allerlei geschenken verkopen, hun spullen inpakken en beginnen te kletsen over van alles en nog wat. Ze wachten samen met ons op de lokale bus naar Cabanaconde. Met bijna een uur vertraging, het is al twaalf uur, komt de bus eraan.

In Cabanaconde vinden we snel onderdak in het niet erg bijzondere hostel Valle del Fuego, waar we lunchen. Xenia en Vicky blijven hier overnachten. Vicky wil niet mee de kloof in, want ze wil morgen eens goed kunnen uitslapen.

Rond 14 uur, met een kleine rugzak en veel water, vertrekken Jonathan en ik voor onze afdaling in de Colca Canyon. Het landschap is indrukwekkend. De weg, vol met steengruis (glad) en treden, zigzagt steil omlaag. We komen klimmers tegen die hijgend en puffend, en nat van het zweet, de top proberen te bereiken. Erg verstandig is het niet om te voet, onder een brandende zon, deze klim te doen. Sommigen van hen doen de klim dan ook op de rug van een muilezel. We zijn van plan om morgen heel vroeg op stap te gaan om de hitte te vermijden.

Naarmate we verder zakken, zien we steeds duidelijker palmbomen op de bodem van het ravijn. Dat is Sangalle of de Oase.

Na twee uur dalen, bereiken we de Oase. Temidden van de palmbomen en de okergele bergwanden waarlangs de Colca rivier stroomt, zijn er rieten hutjes en zwembaden. Het lijkt wel Club Med (maar dan zonder de luxe). We kiezen ons een hutje naast een fantastisch rotszwembad. We duiken het water in om ons te verfrissen en onze spieren te ontspannen. Het water is wel 25į warm (vulkanische activiteit). Nadien spelen we een spelletje schaak, terwijl een Frans meisje van 14, Maria, toekijkt.

Die avond dineren we bij kaarslicht (er is hier geen elektriciteit) samen met twee Franstalige Zwitserse meisjes. Jonathan is te moe om nog tegen Maria te gaan schaken. En heel veel energie heb ik ook niet meer.

We leggen ons op onze primitieve bedden in ons hutje. Door de openingen van het riet zien we de sterren schitteren aan het firmament.

Wat een zalige, rustige plek en wat jammer dat Xenia en Vicky er niet bijzijn.

PS Voor wie wil weten wat de meisjes in de namiddag hebben uitgespookt, verwijzen we naar de verslagen van Vicky.

 

vorige                                                                                                                          volgende