Verslagen

Zuid-Amerika  -  Peru


 

¤ België
(voor vertrek)

¤ Afrika

¤ Azië

¤ Oceanië

¤ Zuid-Amerika

¤ Noord-Amerika

¤ België
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

02 juli 2007 Reserva Salinas y Aguada Blanca en Chivay

Na gisteren wat te hebben rond geshopt, hebben we een tweedaagse tocht geboekt naar de Colca Canyon, waarover meer in de volgende verslagen.

Om acht uur worden we opgepikt met het busje van het agentschap. Er zijn trekkers van verschillende landen in de bus.

Onze gidse aan boord, Luisa Gladis, is een vlotte praatster. Ze vertelt ons over de landbouwspecialiteiten van Arequipa (look, ajuin, asperges, …) en over de omliggende vulkanen, die voor de lokale bevolking belangrijke goden zijn.

Gezien we vandaag hoog klimmen met de bus, stopt ze met ons aan een winkel waar we cocasnoepjes en ook cocabladeren kunnen kopen. Ze legt ons de ceremonie uit om de cocabladeren in je mond te nemen, nadat je eerst 3 cocablaadjes naar de drie vulkanen rond Arequipa hebt gehouden en een wens hebt gedaan.

Ze legt ons uit dat de streek waar we heen rijden, bevolkt wordt door twee groepen die van elkaar te onderscheiden zijn door hun hoofddeksel. De ene groep, die in het hooggebergte leeft, vlakbij de vulkanen, heeft een hoog hoofddeksel, de andere groep, die lager leeft, een logischerwijze platter hoofddeksel.

Vandaag de dag kan je de verschillende Peruaanse bevolkingsgroepen onderscheiden door hun hoed; vroeger echter deden ze aan schedelmanipulatie door bij de pasgeborenen de schedel vast te snoeren zodat die verticaal groeide… De Spanjaarden hebben deze praktijk bij hun komst verboden.

Intussen klimt de bus hoger en hoger in een desolaat, vulkaanlandschap. We rijden het Reserva Nacional Salinas y Aguada Blanca binnen.

In het reservaat zien we kuddes vicuñas langs de weg. Luisa vertelt dat deze mooie dieren als enige vijanden vossen hebben, die de jonge vicuñas soms doodbijten. Terwijl ze dit aan het vertellen is, zie ik hoe een vos achtervolgd wordt door drie mannelijke, volwassen vicuñas. We houden halt om dit natuurfenomeen te bekijken. Tot ieders opluchting lukken de grote vicuñas erin de vos weg te drijven van de kudde.

Op de altiplano (boven de 4000 meter) houden we halt om nog coca thee te drinken. Een speels alpaca, die de coca blaadjes wel lust, loopt er vrij rond. Dankzij dit schattige beestje hebben wij de 4 verschillende “kameelachtigen” van de Andes gezien, met name: de wilde guanaco en vicuña, en de gedomesticeerde lama en alpaca.

Jonathan koopt zich een trui in alpaca wol.

Even later bereiken we de pas, 4800 meter hoog. Rondom ons tekenen de hoge toppen van bergen en vulkanen (Mismi, 5556 m, Sabancaya, 5976 m, Hualca Hualca, 6025 m, Ampato 6288 m) zich af aan de horizon. Op de Ampato vulkaan hebben ze enkele jaren geleden het door de Inca’s geofferde meisje Juanita gevonden. Ze ligt opgebaard in een museum in Arequipa dat we nog willen bezoeken.

Van de pas gaat het via haarspeldbochten omlaag naar het stadje Chivay. Na onze bagage te hebben afgezet in het hostel Anita maken we een mooie wandeling naar een tegen een berghelling gelegen pre-Inca dorp.

De Engelsman Richard, Jonathan en ik verlaten de groep en kiezen voor een steiler pad dat naar de top van de bergrug leidt. Wanneer we terug willen afdalen naar de groep, kiezen we een binnenweg met dramatische gevolgen. We worden aangevallen door cactussen! Richard glijdt uit en heeft zijn hand vol stekels. Jonathan krijgt cactusstekels in zijn kuiten en ik heb, verdraaid, een cactus in mijn hoofddeksel en aan mijn trui. Wanneer we voor een 5 meter hoge afgrond komen te staan, moeten we onverrichter zake terugkeren naar de gewone weg. Een binnenweg nemen, is niet altijd zo evident J.

Na deze wandeling zijn we allemaal toe aan een fris bad. Het wordt er echter geen gewoon. Door de vulkanische activiteit van deze streek zijn er natuurlijke hete baden. In een groot openluchtzwembad laten we ons zakken in 38 ° heet water, zaaaaaaaaaalig.

En de dag is nog niet voorbij. Voor het avondeten zijn we uitgenodigd op een peña, dit is een voorstelling van dans en muziek door de mensen van de streek waar we ons bevinden. Het is een gezellige bende. Jonathan wordt uitgenodigd om mee te spelen. Als beginnend gitarist, maar dan hier spelend op een charango, staat hij best zijn mannetje.

 

vorige                                                                                                                          volgende