Verslagen

Zuid-Amerika  -  Bolivia


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

27 mei 2007 Met de bus naar de mijnstad Potosi

Onze Engelse reiskompanen hebben een bus geboekt die om half tien vertrekt. Wij hebben voor een ander agentschap gekozen waarvan de bus om 10 uur vertrekt.

We maken deze ochtend echter kennis met de manier van organiseren in Bolivia. De bus van ons kantoortje is namelijk geschrapt, maar geen probleem, we kunnen met een andere maatschappij mee.

We krijgen nieuwe zitplaatsen toegewezen, maar wellicht ten koste van enkele Bolivianen die de hele rit in het midden van de bus al rechtstaand of halfzittend op bagage doorbrengen.

Er is ons verteld dat we rond een uur of vier in de namiddag zullen toekomen in Potosi, na een lunchstop.

De weg kronkelt en klimt door het desolate hooggebergte. Voor mensen die last hebben van wagenziekte is het geen pretje. Hier en daar stapt een passagier op en af. Het is al half ťťn en nog zijn we niet gestopt voor lunch. Gelukkig hebben we ons hier (een beetje toch) op voorzien en hebben we al wat fruit en chocolade gegeten.

Tot onze verbazing blijken we even voor tweeŽn aan te komen in Potosi, onze eindbestemming. We zijn opgelucht dat het zo snel is gegaan. Onze Engelse vrienden, die een bus voor ons hebben genomen, komen pas om half vijf in de namiddag aan, zo leren we later. Tja, ook dit is Bolivia.

Het busstation van Potosi bevindt zich aan de rand van de stad. Naar het centrum is een dik half uur stappen en dan nog wel steil omhoog. Als we erbij vertellen dat Potosi, de hoogste stad ter wereld,  iets boven de 4000 meter ligt, zullen jullie begrijpen dat we een taxi nemen.

De taxi zelf is antiek (Japans model anno 1975, zegt de gepensioneerde chauffeur). We vinden het verbazingwekkend dat de auto met ons en onze bagage het centrum haalt.

Op aanraden van onze Franse vrienden van San Pedro de Atacama nemen we een ruime, mooie kamer in Hostal La Casona.

Dan verkennen we deze mijnwerkerstad, in de 16de eeuw de grootste stad van de wereld, allemaal te danken aan de berg waar de stad tegen ligt. De berg zit namelijk vol met mineralen, voornamelijk zilver.

Op het grote, kleurrijke plein zien we voor het eerst Boliviaanse vrouwen in wijde rokken en met bolhoeden op, rondlopen. Verschillenden van hen dragen kindjes in doeken op hun rug.

Ondanks het feit dat we toch al meer dan een week op grote hoogte hebben vertoefd, merken we dat het niet verstandig is hier te lopen. Gewoon de trappen opgaan in ons hostal doet ons al naar adem happen. Rustig stappen is de boodschap.

In een aantal straten is er een markt aan de gang.  Al wat je nu koopt, krijg je later in je leven in het echt, zo vernemen we van de bewoners van Potosi. Er zijn plastieken modelhuizen, autoís en bussen te koop en bergen vals geld. Jonathan en Vicky kopen duizenden valse Euroís in briefjes van 200 en 500. Nu maar hopen voor hen dat het werktÖ

 

vorige                                                                                                                          volgende