Verslagen

Zuid-Amerika  -  Chili


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

20 mei 2007 Vallei van de maan

Na een heerlijke nacht, op goede matrassen en onder superwarme dekens, maken we zelf ons ontbijt klaar op de zonnige, halfopen binnenplaats van ons hostel Puriko.

Er is een speels katje waar Jonathan en Vicky zich prima mee amuseren, tussen het studeren door.

In de namiddag stappen we in een busje om de omgeving van San Pedro de Atacama te ontdekken. We verlaten de oase en rijden eerst een berg op om te genieten van een mirador over het kleurrijke, woestijnachtige berglandschap. De verschillende tinten die we in de woestijn ontdekken, gaande van wit, over geel, roze en zwart, getuigen van de vele mineralen die hier onder de grond aanwezig zijn.

Even later voelen we ons precies Indiana Jones wanneer ons busje tussen steile rotsen doorrijdt om aan te komen in de Vallei van de Dood. In de verte zien we mensen van reusachtige zandduinen omlaag glijden. Wow, zoiets willen we ook wel eens proberen.

Dan komen we aan in het Nationale Park met de veelzeggende naam de Vallei van de Maan. En inderdaad, we wanen ons op de maan. De omgeving is desolaat en indrukwekkend. We houden er eerst halt aan de drie Mariaís, rotsformaties in de vorm van ja, je weet wel, maar ik wist wel niet dat er drie waren. Hier is ook een kleine zoutontginningplek. Ieder van ons proeft het zout van de muren op zijn tong.

Tot slot worden we afgezet aan de voet van een reusachtige zwarte zandduin. We hebben nog net de tijd om de duin te beklimmen om te genieten van het machtige landschap, alvorens de zon ondergaat. Van west naar oost zien we de Domeyko bergketen, met Kimal als hoogste berg (4.278 m). Zelf bevinden we ons in de Zoutbergketen, met ondermeer de Atacama Zoutvlakte (2.300 m). In het noorden strekt zich de majestueuze Andes bergketen uit, bestaande uit het Puna plateau, (een hoogplateau van 4.700 m) en een hele reeks vulkanen, waarvan Licancabur, met zijn 5.916 m, de hoogste is. De ondergaande zon zorgt voor nieuwe kleurschakeringen in de verschillende rots- en zoutformaties rondom ons. Er zijn ook wolken boven de Andes bergketen komen opzetten, die op hun beurt zorgen voor een fantastisch kleurspektakel.

Ik zou er nog bijna vergeten bij te vertellen dat een koppel Chilenen, die onze buren zijn in het hostel, ons op deze wondermooie plek een heerlijk glas wijn hebben aangeboden.

Dat noemen ze dan genieten van het levenÖ

 

vorige                                                                                                                          volgende