Verslagen

Zuid-Amerika  -  ArgentiniŽ


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

24 april 2007 Cataratas de Iguazu (Argentina)

Door het laat slapen gaan gisteren, lukt het ons niet om zeer vroeg uit de veren te zijn. Het Nationaal Park aan Argentijnse kant heeft nochtans veel meer wandelpaden dan aan Braziliaanse kant. We hadden gepland om voor 9 uur in het park te zijn, maar staan pas rond 10 uur aan de ingang.

Jonathan speelt, met de kaart van het park in de hand, gids. Hij loodst ons eerst via het benedenpad. Waar we aan de Braziliaanse kant van bovenaf een panoramisch uitzicht op de cataratas (Spaans voor watervallen) hadden, zien we ze nu van hoog boven ons naar beneden storten. Met snelle, kleine boten kan je je tot onder het water laten voeren. Wij passen er echter voor; in Nieuw-Zeeland voeren we al op de Milford Sound onder watervallen. We nemen wel het bootje van de parkwachters naar het kleine eiland San Martin. We beklimmen er een hele hoop trappen naar het tussenplateau van de watervallen. Onderweg zien we kleurrijke vogels en condors.

Dan keren we terug om ons door Jonathan te laten leiden naar het bovenpad. Dit pad loopt over de rand van waar de watervallen omlaag donderen. Zoals in BraziliŽ, krioelt het ook aan deze kant van de cascades van de vlinders, groot en klein. Vicky en Jonathanís handen zitten vol met vlinders. We zien aalscholvers hun vleugels drogen op dode takken in het water. En een kaaiman (denken we) ligt half op een rots, half in het water, stil te genieten.

Aangekomen bij de Duivelswatervallen, de grootste van het park, laten we ons nat regenen door het opstuivende water. We staan hier veel dichter bij de Diabolo dan aan Braziliaanse kant. Wat een massa water stort zich hier aan onze voeten de diepte in. Wat voelen we ons nietig en klein.

Met een treintje rijden we terug naar de ingang van het park. Daar start nog een drie uur durende wandeling door de jungle naar ťťn van de vele watervallen en een plas om in te baden. We hebben ons zwemgerief bij, maar het weinig slapen, de hitte en de vele kilometers die we vandaag al hebben afgelegd, doen ons van de tocht afzien. Een andere reden is ook de steeds dreigender wordende lucht.

In plaats van deze tocht, bezoeken we nog kort het kleine museum van het park aan de ingang.

Wanneer we even later aan de bushalte toekomen, breken de wolken open en gutst de regen in bakken omlaag. Gelukkig komt onze bus eraan en ontsnappen we aan het meeste nat.

Die avond houdt het niet op met regenen. De temperatuur duikt geleidelijk aan omlaag. Volgens de lokale mensen van ons hostel is dit het teken dat er een einde is gekomen aan de hete zomer die in september is gestart.

 

vorige                                                                                                                          volgende