Verslagen

Zuid-Amerika  -  ArgentiniŽ


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

07 april 2007 Pret in Hostel Uspallata

Terwijl wij alles klaarmaken om naar Mendoza te rijden, spelen Jonathan en Vicky in de voormiddag voetbal met een groepje Argentijnse jongeren. Jonathan is onder de indruk van de balvaardigheid van de jongens. Het is grappig hoe de kinderen zich met handen en voeten, een beetje Engels en Spaans, verstaanbaar maken. Voor we vertrekken, wisselen ze e-mail adressen uit.

We zijn nog maar een vijftal minuten op de baan naar Mendoza, wanneer we even buiten het dorp de internationale jeugdherberg van Uspallata zien liggen. Hiernaar waren we twee dagen geleden op zoek, maar zonder succes. Nochtans waren we langs deze baan gekomen, maar we hadden toen gedacht dat het bord van de herberg een reclamepaneel was.

We zijn toch benieuwd en houden even halt. De herberg beschikt over een grote, open ruimte met pingpongtafel en ligt in het groen. Er lopen ook een hoop kinderen rond. Het weer is schitterend, de omgeving is hier prachtig, we kunnen onze tent op mooi gras opzetten en we kunnen er paarden huren. Even overleggen we, maar beslissen al gauw om te blijven. Het is de grootste dagrit die we ooit hebben afgelegd tussen twee slaapplaatsen: een goede 5 kilometer! En zoals in het vervolg van de verslagen zal blijken, we gaan van onze beslissing geen spijt krijgen.

Terwijl we onze tent aan het opzetten zijn, krijgen we een glas wijn aangeboden van een aantal Argentijnse ouders. Ze komen van Mendoza en zijn hier met 5 koppels en wel 18 kinderen op paasweekend. Ze noemen elkaar Grupo Cullumche. Hun vriendenclubje is vergelijkbaar met het onze in BelgiŽ, namelijk het Vliegertje, genoemd naar de kleuterschool waar onze kinderen elkaar hebben leren kennen.

Jonathan en Vicky worden onmiddellijk hartelijk opgenomen in de groep jongeren. Er wordt gepingpongd, geschaakt, en veel plezier gemaakt. De Argentijnse families beginnen aan een asado en wij worden uitgenodigd om mee aan te schuiven.

Ook zij hebben zin om te gaan paardrijden, maar vinden de door de herberg voorgestelde tocht van drie uur te lang. Ze kennen iemand met paarden op wandelafstand en vragen of we niet meewillen. We laten Jonathan en Vicky kiezen en zij willen uiteraard met hun nieuwe vriendjes mee. Met een deel van de groep wandelen we door het bos naar de ranch, maar hebben geen geluk. De paarden zijn er wel, maar de vriend niet. Met walkietalkies roepen ze de achtergeblevenen in de herberg op die ons even later met twee autoís komen ophalen. We zitten wel met een 12-tal man in een auto (wel grote, maar toch).

Aangekomen bij een plek waar je wel paarden kan huren, worden de troepen verdeeld. Gezien het al laat is en er onvoldoende paarden zijn, blijft het paardrijden beperkt tot een half uurtje voor elk. Jonathan en Vicky zijn een beetje ontgoocheld. Ze zijn dan wel met hun vrienden en vriendinnen, maar de rit is veel te kort en vooral, ze mogen niet galopperen!

In de herberg aangekomen, is het terug plezier maken geblazen. Wanneer het donker is geworden, zorgt het Nieuw Zeelandse meisje dat in de hostel werkt voor een spectaculaire vuurshow. Ze steekt twee potjes die met een touw met elkaar verbonden zijn in brand, en draait ze dan in allerlei figuren rond haar lichaam. De uitbater heeft de gepaste muziek opgezet. De moeite!

De families maken om half twaalf Ďs avonds nog een groot kampvuur, maar we zijn zo moe dat we tot onze grote spijt niet langer wakker kunnen blijven. Gelukkig zijn ze er morgen ook nog!

 

vorige                                                                                                                          volgende