Verslagen

Zuid-Amerika  -  ArgentiniŽ


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

30 maart 2007 Canopy in Bariloche

Onze kinderen voelen zich in hun sas in ons appartementje. Na de twee uurtjes les vanochtend, openen ze een fictief postkantoor met zelf getekende postzegels en postkaarten (Jonathan) en een camping/hotel met een zelfgetekende kaart met alle faciliteiten (Vicky). Wij worden gevraagd om langs te komen om post te versturen of te ontvangen of om ťťn of meer nachten te boeken op de camping. Ze amuseren zich zo goed dat we hen met veel moeite en met de belofte dat ze iets bijzonders gaan meemaken, uiteindelijk toch in de late namiddag de deur uit krijgen (het is schitterend weer!).

We stoppen eerst aan een uitkijkpunt waar een in ijzer gevlochten Maria met Jezus en de heilige Don Bosco de meren, het land en zijn bewoners geacht worden te beschermen.  Ik zelf zet mij ernaast, ook op een sokkel. Ik heb echter niet de pretentie dat ik dit alles kan beschermen, ook al hoop ik van ganser harte dat dit ongelofelijk mooie stukje natuur nog voor vele generaties na mij bewaard kan blijven.

De kinderen laten zich horen en willen weten of dit de verrassing is. Neen hoor, we hebben iets anders voor hen in petto.

Een paar kilometer verder ziet Vicky een bord met reclame voor ďcanopyĒ, wat staat voor vastgeklikt aan een stalen kabel omlaag glijden tussen twee steunpunten. Haar hartje begint sneller te kloppen en ook dat van Jonathan. De canopy waar we halt houden is een bijzondere. Het parcours is wel 1500 meter lang, bestaande uit 10 ritten, waarvan de langste 250 meter is. De steunpunten zijn reusachtige bomen in een oud bos langs de flank van een berg.

Na wat oefenen op een korte kabel met onze uitrusting, rijden we met een jeep via een steile weg door het woud de bergflank omhoog. Twee gidsen vergezellen ons.

Terwijl Xenia van op de begane bosgrond toekijkt, volg ik als eerste de gids omlaag van het eerste platform. Wat een ongelofelijke gewaarwording. Ik lijk wel een vogel die tussen oude boomreuzen vlieg. Na mij volgen ook Jonathan en Vicky. Ze zijn even enthousiast als ik.  Hoogtevrees heb je hier best niet. Er zijn ritten bij waar je wel 30 meter boven de grond omlaag raast. In de verte zien we de meren van Bariloche glinsteren in het zonlicht.

Het vliegen tussen de bomen gaat jammer genoeg veel te snel voorbij. Alle drie zouden we het parcours een tweede keer willen doen, maar de gidsen hun werkdag zit erop. Ze zijn vol lof over de canopy vaardigheden van onze kinderen. Volgens hen is Vicky de knapste van alle min 10 jarigen die ze al hebben begeleid in de drie en een half jaar dat de baan open is, en dat zijn er toch al wat. Daarenboven hebben onze kinderen het ook een stuk beter gedaan dan een hoop volwassenen. Zo was, volgens de twee gidsen, de groep volwassenen voor ons een ramp.

Sommigen remden teveel af, zodat ze halverwege bleven hangen en gered moesten worden. Anderen lukten er dan weer niet in om tijdig af te remmen, zodat ze hard op de platforms terecht kwamen. We mogen trots zijn op onze kinderen, zeggen de twee gidsen. Maar dat, dat zijn we al lang!

 

vorige                                                                                                                          volgende