Verslagen

Zuid-Amerika  -  ArgentiniŽ


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

27 maart 2007 Nationaal Park Los Alerces

Vlakbij Trevelin ligt de ingang van het Nationaal Park Los Alerces. Het is ťťn van de oudste nationale parken in ArgentiniŽ (1937), opgericht om de gigantische Alerce bomen te beschermen.

We doen onze inkopen in het stadje en rijden onder een mooie, blauwe hemel het park binnen. Aan de ingang van het park staat volgens mij ťťn van de bekendste en belangrijkste teksten inzake natuurbehoud. De vertaalde tekst luidt als volgt:

Wij hebben de aarde niet geŽrfd van onze ouders, maar geleend van onze kinderen.

Met onze kinderen trekken we het park in. We wandelen er eerst langs een pad waar bordjes uitleg geven over de lokale flora en fauna. Het pad leidt ons naar een grote rots waar onze voorouders beschutting zochten en enkele rotstekeningen hebben nagelaten. We klimmen naar de top van de rots en krijgen een knap uitzicht over het Futlaufquen meer en de omliggende bergen.

We lunchen, genietend van de warme zonnestralen, aan de rand van het meer. Aalscholvers drogen er hun veren op dode boomstammen in het water.

Onze volgende wandeling start aan een brug over de rivier Arrayanes. De naam van de rivier verwijst naar een boom met rode stam en takken, de Arrayan, waarvan er hier veel groeien. Blaren en sap van de boom hebben geneeskrachtige eigenschappen die al gekend waren door onze voorouders.

Het is een knappe tocht met alweer een hoop uitleg via bordjes. We zien er een eenzame, jonge (nu ja, toch al 300 jaar) Alerce boom aan de voeten van de rivier. De kleuren van bos, water en hemel zijn superscherp door de zuivere lucht.

Bij een uitkijkpunt over het Groene Meer ontmoeten we opnieuw een erg vriendelijk Belgische koppel dat in Zwitserland woont. Ze trokken al van ons een foto bij de Moreno gletsjer enkele dagen geleden. Ook zij verkennen met een huurauto het land en begonnen net als wij in Ushuaia. En dat leeftijd geen belemmering mag zijn, bewijzen zij wel. Hij is 72 jaar oud en zijn vrouw is einde zestig.

Na een lange babbel met hen tijdens onze verdere wandeling, nemen we afscheid en starten we onze zoektocht naar een mooie overnachtingplaats. We volgen een steile weg naar de oever van het Rivadavia meer, maar de kamping is gesloten. …en van de eigenaars is er aan het werken aan een toekomstig restaurant. Gezien we het een prachtige plek vinden, vragen we de man of we toch niet een nachtje mogen kamperen voor een kleine vergoeding, en de man gaat akkoord.

Die avond bij een kampvuur krijgen we een mooie zonsondergang te zien. De man is vertrokken, we zijn hier weer helemaal alleen, met uitzondering van de vogels, de hertjes en de forellen in het meer.

 

vorige                                                                                                                          volgende