Verslagen

OceaniŽ  -  Nieuw-Zeeland


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

12 januari 2007 Otago Museum en Lake Tekapo

De vorige avond hebben we nog afscheid genomen van Michelle die al om 5 uur deze ochtend uit werken moest. Onze kinderen hebben van Piripi en Michelle nog een door hen op doek geschilderde Maori tekening gekregen.

Na het ontbijt rijden we mee naar Piripiís werk. Hij zorgt samen met collega Anna in de vroegere woning van zijn vader, zeer rustig gelegen aan een meer, voor jongeren die drugs en alcohol problemen hebben. De jongeren komen er overdag uit vrije wil een programma volgen dat bestaat uit een mengeling van activiteiten. Zo knutselen en praten de jongeren er, of gaan ze in het vlakbij gelegen meer kajakken. Piripi neemt vooral de buitenhuisactiviteiten voor zijn rekening, gebruik makend van zijn Maori- en legerervaring. De bedoeling is de jongeren op de eerste plaats meer eigenwaarde bij te brengen en zo op die manier beter te wapenen tegen de gevaren van drugs en alcohol. De fondsen voor dit project komen van de NZ-overheid. Nu zijn er geen kinderen omwille van de schoolvakantie. We bezoeken de ruimtes die groot, licht en knus zijn ingericht.

Nadien rijden we terug naar Dunedin, waar we naar een tentoonstelling over Antartica gaan kijken in het Otago Museum. We leren er een hele boel over de Zuidpool, van de ontdekkingsreizen van Scott, Amundsen en Sir Edmond Hillary tot het onderzoek van het NZ station op de pool rond gevolgen van klimaatsveranderingen.

We ontbreken ons bezoek voor een lunch in een Cambodjaans restaurant waar Piripi ons naar toe neemt. We voelen ons even terug in AziŽ Ė lekker eten en helemaal niet duur. Na de lunch bezoeken we nog enkele zalen in het museum, ondermeer over PolynesiŽ en Maori cultuur. Iets later spelen Jonathan en Vicky samen met Autumn en Heta (Piripiís kinderen die in de namiddag zijn toegekomen) in het Discovery Center.

Ik bezoek nog kort de Universiteit van Dunedin. Ik zoek er de verantwoordelijke van het internationale kantoor op om te kijken of we geen uitwisseling van studenten kunnen organiseren. De man vreest ervoor omdat er meer studenten van het buitenland naar NZ willen komen dan dat zij er kunnen uitsturen. Er loopt ook al een samenwerking met Leuven. Toch ga ik zijn coŲrdinaten aan Antwerpen bezorgen. Je weet maar nooitÖ

Dan is het tijd om afscheid te nemen van Piripi en verder noordwaarts te rijden richting Kaikoura.

Wanneer we rond een uur of zeven toekomen in Timaru, blijken daar de campings en cabines vol te zijn omwille van autokampioenschappen dat weekend. Het is ook zwaar bewolkt. De man van de camping heeft echter net het weerbericht op zijn pc bekeken en vertelt ons dat het in het binnenland zonnig is. Door de slechte zomer is het water van de Stille Oceaan nog steeds zeer koud, waardoor bij zon mist ontstaat die de kuststrook bedekt.

We volgen de uitbater van de camping zijn advies en rijden het binnenland in naar het Tekapo meer. En inderdaad, daar schijnt de zon. Het is al kwart na negen wanneer we op de camping aan het meer, temidden van heerlijk ruikende dennen en bloemen, toekomen. De bareel van de camping is echter toe. Toch vinden we nog de uitbater die ons laconiek vraagt of we wel weten hoe laat het wel is. Ja, zelfs restaurants sluiten hier vaak om 21 uur. Straf hť. Wanneer ik hulpeloos mijn schouders ophaal en vraag waar we dan met onze twee arme kinderen moeten overnachten, lacht hij en geeft ons een badge om de bareel te openen. Betalen mogen we morgen komen doen.

We kiezen een mooi groen plekje en snuiven de heerlijk frisse lucht op. De tent is snel opgezet, net voor de eerste sterren aan het firmament verschijnen. Na de goed gevulde dag moeten we er weinig tellen om in dromenland te belanden.

vorige                                                                                                                          volgende