Verslagen

OceaniŽ  -  Nieuw-Zeeland


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

28 december 2006 Prachtige rit naar de Westkust

We worden wakker onder een blauwe hemel. We laden onze wagen voor de eerste keer in Ė oef, alles geraakt er zonder al te veel problemen in.

We rijden eerst naar het centrum van Christchurch. Het is er gezellig en proper. Terwijl onze kinderen schaak spelen op een reuze schaakbord op het plein voor de kerk, checken en versturen wij er draadloos (wel tegen betaling) onze mail. Ook hier vind je overal verwijzingen naar ďThe Lord of the RingsĒ die in Nieuw Zeeland is opgenomen.

Kort na de middag vertrekken we dan voor een rit dwars door het eiland, van oost naar west.

Wanneer we de eerste bergketen naderen, houden we halt voor de lunch aan een blauw meer. Er staat een frisse wind. Enkele kilometers verder stoppen we opnieuw omdat er naast de weg heel wat autoís zijn geparkeerd. Het is een natuurgebied met de mythische (maori) naam Kura Tawhiti. Het is een bijzonder mooie plek bestaande uit honderden rotsblokken temidden van een machtig landschap. Het is de oefenplek bij uitstek voor klimmers. We zien heel wat mensen met boekjes en matjes (om zachter te vallen) rondlopen waarin elk rots is beschreven met de verschillende manieren om hem te beklimmen. Jonathan en Vicky voelen zich hier in hun element. Jonathan klaagt dan wel al een tijdje over rugpijn (hij is in Sydney van de trampoline gevallen Ė dat vertelde hij ons pas in NZ), maar dat is er nu niet aan te zien. Het meeste last van rugpijn heeft Xenia. Zelfs het stappen gaat vandaag moeizaam. Hopelijk genezen hun ruggen snel.

Wanneer we verder rijden, wordt het landschap ruwer en de bergen groter. We trekken over de Arthurpas en rijden door de vallei van de Waimakariri. Hier staan duizenden paarse en witte bloemen in bloei. Het ruikt er naar de beste parfum. NZ streelt alle zinnen.

Even later duikt de Tasmaanse Zee voor ons op. We vinden een camping in Hokitika. De grond is overal erg drassig Ė ze hebben hier duidelijk de laatste tijd veel regen gehad. Ook nu is de lucht dreigend. De zonsondergang, die we nog gaan bekijken waar de plaatselijke rivier in zee uitmondt, valt dan ook in het water. Wat wel meevalt, is de wandeling in het donker naar de gloeiwormen rotswanden. Het zijn niet de gloeiwormen die we in Europa kennen. Hier zijn het kleine larven die uitwerpselen afscheiden die gloeien, zodat ze kleine vliegjes aantrekken die op hun beurt als voedsel voor de wormen dienen. Een ingenieus systeem dat voor een feeŽriek schouwspel voor ons zorgt.

We geraken nog droog op de camping, maar dan vallen de eerste druppels.

vorige                                                                                                                          volgende