Verslagen

AziŽ  -  IndonesiŽ


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Antarctica

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

10 december 2006 Tarzan en Jane in actie

Deze nacht hebben we gevaren, maar de wind was zo sterk dat ťťn van ons opblaasbare hoofdkussens overboord is gegaan. We zijn blij dat het daarbij is gebleven, zo hard waaide het.

Vandaag staan er ons alweer enkele aangename verrassingen te wachten.

We meren aan bij een idyllisch dorpje op het eiland Majo. Een wandeling van een 4-tal kilometers brengt ons bij een droompoel. Temidden van tropisch plantengroei stort een klein riviertje zich wel een vijftal meter de diepte in in een koele poel. De waterval loopt over een door de jaren heen gevormde reuzen stalactiet.

De mensen van het dorp hebben een koord bevestigd aan een hoge boomtak en nodigen ons uit om als Tarzan en Jane over de poel te zweven en ons te laten vallen in het heerlijk frisse water. Eerst hebben Jonathan en Vicky wat schrik, maar na hun openingsplons is er geen houden meer aan. Jonathan slingert zich wel 24 keer die ochtend het water in. En ook Vicky (en ik) laten ons niet kennen. Xenia kijkt eerst vanop de zijkant toe, later vanuit de poel. Ze zwemt ook in een kleine grot die zich onder de stalactiet heeft gevormd.

We fantaseren over hoe we dit stukje natuur kunnen verplaatsen en inbouwen in ons parkje over de deur. Wat zou de kinderen (en de volwassenen) van onze straat hiervan kunnen genietenÖ

Na een lekkere maaltijd stopt de boot bij een minuscuul eilandje met witte stranden en enkele palmbomen. We wandelen eens rond het eiland (+/- 10 minuten) en ontdekken de onderwaterwereld. Er staat echter een flinke stroming, het is dus oppassen geblazen. Vlakbij het strand stap ik op een kleine zeester. We proberen het trucje van iemand die we leren kennen uit, namelijk de zeester in ondiep water op zijn rug leggen en dan zien hoe het twee armen krult en zich dan sierlijk weer goed op zijn buik legt.

Terug aan boord mag Vicky van de kapitein de boot besturen. Even later spelen enkele dolfijnen een spelletje racen voor de boeg van ons schip.

Dan verschijnt er een zwaar onweer aan de horizon gevolgd door een ware zondvloed die onze boot overspoelt. Zou het regenseizoen, dat normaal start rond midden november, dan toch eindelijk begonnen zijn? Wij vonden het niet erg dat we bijna helemaal geen regen hebben gehad tijdens ons bezoek aan IndonesiŽ, maar de lokale bevolking snakt naar water.

Bij onze aankomst op Lombok brengt een busje ons naar Sengigi. De Amerikaan Chris kent er een goed en niet te duur hotelletje op het strand. We gaan er met zijn allen heen en vullen alle kamers. Een duidelijk bewijs dat de groepsfeer niet stuk kan!

Deze boottocht is dus in alle opzichten meer dan geslaagd.

vorige                                                                                                                          volgende