Verslagen

Antarctica


 

§ BelgiŽ
(voor vertrek)

§ Afrika

§ AziŽ

§ OceaniŽ

§ Zuid-Amerika

§ Noord-Amerika

§ BelgiŽ
(terugkomst)

 

 

 

Eddy & Xenia

 

Jonathan

 

Vicky

 
 
 

07 maart 2007 Jonathan 11 op Antarctica

De vorige avond hebben we zoals elke dag een debriefing gekregen over de voorbije dag en een briefing voor vandaag. 7 maart wordt een echte Belgische dag. We varen immers in een gebied in kaart gebracht door de Belgische ontdekkingsreiziger de Gerlache (expeditie 1897-1899). Het grootste eiland waar we langs varen heet trouwens Antwerpen!

Jonathan krijgt van ons bij zijn ontbijt de eerste geschenken, waaronder een paar loopschoenen, waarover hij al een hele tijd zaagde en die we voor hem stiekem in Chile hebben gekocht. Door iedereen in het schip wordt hij gefeliciteerd. Ook de kapitein komt Jonathan tijdens het ontbijt een stevige hand schudden. Jonathan krijgt zelfs van enkele passagiers geschenken.  Zo krijgt hij van onze vriend Carl een knap Antarctica embleem en snoep, van de Amerikaan Neil een Taiwanese munt, en van Selfa en Rogier, een super sympathiek Nederlands koppel, chips.

Veel tijd is er echter niet, want we naderen de plek waar we voor het eerst, op Antarctica zelf, voet aan wal gaan zetten. Temidden van machtige sneeuwbergen en gletsjers glijdt onze boot door ijsschotsen op het water. De weergoden zijn met ons, want de zon is alweer van de partij. Het is hier onbeschrijfelijk mooi.

De landingsplaats, Neko, is genoemd naar een Noorse walvisverwerkende boot (1911-1924). De plek zit vol Gentoo pinguins. In tegenstelling met de Chainstrap zijn deze pinguins heel nieuwsgierig. Vooral de jongeren, die je gemakkelijk erkent aan de pluisjes dons op hun vel, pikken in onze broeken en handschoenen. Vicky lijkt wel hun favoriete vriendin, maar ook Jonathan hebben ze graag.

Het weer is zo goed dat we toestemming krijgen om over de sneeuw naar een hoog uitkijkpunt te lopen. Jonathan is in de wolken. De sneeuw blijkt uitstekend geschikt te zijn om te glijden. Dit is de grootste sneeuwroetsjbaan van zijn jonge leven! En wat een adembenemend uitzicht. De Ushuaia schittert op een spiegelgladde zee, temidden van blauw en wit. Niemand wil deze uitzonderlijke plek verlaten, maar er staat nog een andere landing op het programma en het is etenstijd.

Tijdens de lunch wordt Jonathan verrast met een grote verjaardagstaart, hem aangeboden door Marcello, en begeleid door gezang en handengeklap van alle passagiers. Hij is ontroerd. Er is zelfs geen tijd om de taart op te eten, want de Zodiacís staan al terug op ons te wachten. De taart zullen we maar als laat vieruurtje verorberen.

De boot was tijdens het eten verder gevaren tot Paradise Bay. Deze keer gaan we echter niet direct aan land. De Zodiacs nemen ons mee voor een cruise tussen de ijsbergen en langs de reusachtige gletsjers.

Wanneer onze rubberen boot zich traag een weg baant door dikker pakijs ontdekken we een metersgrote, rode kwal. Brrr. Hier en daar ligt een zeehond te zonnen op het ijs. In de verte zien we hoe een stuk ijs omlaag dondert in het water. Ik moet nu toch toegeven dat die knappe fotoís die je in de handel vindt, met blauwe ijsschotsen, niet getrukeerd zijn. Onvoorstelbaar hoe helblauw het ijs kan zijn, en wat voor een pareltjes van kunstwerken de natuur zo maar voor onze ogen in het water laat ronddrijven. Wat een plek, wat een dag.

Dan is het tijd om aan land het Argentijnse station ďAlmirante BrownĒ kort te bezoeken. Het station is in 1984 gedeeltelijk afgebrand door de leider van het station, omdat hij niet nog een winter in Antartctica wou verblijven en men hem niet tijdig was komen ophalen. Ook al is het station in 1989 opnieuw geopend, toch is het er nog een echte rotzooi. Ze mogen het dan wel aan het opruimen zijn, toch zijn we geschokt over het vele afval dat er totaal onbeschermd ligt rond te zwerven. Velen maken er opmerkingen over aan het adres van de expeditiestaf. Jammer genoeg is dit ook een onderdeel van Antarctica.

Terug aan boord, navigeren we door het smalle Lemaire kanaal, tussen het schiereiland van Antarctica en Booth Island.

In de bar is het die avond feest. Er wordt gedanst en het is (veel te) laat alvorens we met zijn allen gaan slapen.

Voor Jonathan, maar ook voor ons, is 7 maart 2007 een dag die we nooit zullen vergeten. De dag dat we voet aan land zetten op Antarctica onder een stralende zon, de dag dat Jonathan 11 werd.

 

vorige                                                                                                                          volgende